اکستروژن داغ فرآیند غالب و غیر قابل تعویض برای تولید پروفیل های تیتانیوم و آلیاژ تیتانیوم با مقاطع پیچیده{0}}به ویژه پروفیل های{1} شکل خاص است. اصل شامل گرم کردن شمشهای تیتانیوم (معمولا میلههای فورج استوانهای) تا ناحیه فاز ( + ) (به عنوان مثال، حدود 850{6}}950 درجه برای آلیاژ TC4)، قرار دادن آنها در یک محفظه اکستروژن از قبل گرم شده، و فشار دادن فلز از طریق قالب با فشار متقاطع مشخصی است- ده{8}}هزار-تن پرس اکستروژن سنگین، نمایه مورد نظر را در یک عملیات تشکیل میدهد.
کلید این فناوری مقابله با مقاومت بالای تیتانیوم در برابر تغییر شکل، هدایت حرارتی کم و تمایل به اکسید شدن در دماهای بالا است. بنابراین، مستلزم:
1. قالب های تخصصی: ساخته شده از فولاد قالبی با کیفیت بالا-مقاوم در برابر حرارت (مانند H13) و با زوایای قالب و حفره های جوشی مناسب برای بهینه سازی خطوط جریان فلزی و کاهش مناطق مرده طراحی شده است.
2. روانکاری پیشرفته: باید از روان کننده های شیشه استفاده شود. آنها در دماهای بالا ذوب می شوند تا یک لایه عایق نازک و اصطکاک{2}}کاهنده بین بیلت و قالب تشکیل دهند که از قالب محافظت می کند و نیروی اکستروژن را کاهش می دهد.
3. کنترل دقیق دما: شمش باید به طور یکنواخت گرم شود، اختلاف دما در 10± درجه حفظ شود تا از پیچ خوردگی یا ترک خوردن پروفیل به دلیل تغییر شکل ناهموار جلوگیری شود.
پس از اکستروژن، پروفیل معمولاً برای دستیابی به ریزساختار مورد نظر نیاز به کوئنچ آنلاین یا خنک کننده کنترل شده دارد. این فرآیند استفاده از مواد بالایی دارد و برای تولید پروفیلهای مقاطع طولانی و پیچیده، مانند تیرهای ساختاری هواپیما و لبههای نصب بدنه موتور مناسب است.
